X
تبلیغات
رنگ های رفته دنیا
شعر......یادداشت
رفقای عزیز

از این به بعد می‌توانید شعرها، مقالات، شعرهای صوتی و اخبار مربوط به فعالیت‌ها را در سایت رسمی‌ام به نشانی www.garous.net بخوانید.

حضور شما و انعکاس نظراتتان در این صفحه موجب افتخار است.

دراین فضای جدید پاسخگوی تمامی دیدگاه‌های شما خواهم بود. بنابراین در صورت تمایل می توانید نشانی خود را ذیل نظراتتان ثبت کنید.

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1392ساعت 19:28  توسط گروس عبدالملکیان  | 

 

رفقای عزیز

مجموعه شعر جدیدم با عنوان " حفره ها " در نشر چشمه منتشر شد...

در حال حاضر شما می توانید این کتاب را از نمایشگاه کتاب - راهروی ۲۶- نشر چشمه تهیه فرمایید...

 

در ضمن به خاطر اینکه در چند ماه گذشته نتوانستم به دلیل مشغله های کاری پاسخگوی دوستان باشم، شرمنده شما عزیزانم و یقینا در چند روز آینده پاسخ کامنت ها را خواهم داد 

+ نوشته شده در  شنبه هفدهم اردیبهشت 1390ساعت 11:1  توسط گروس عبدالملکیان  | 

 

بدون نام

 

باد که می آید

خاک نشسته برصندلی بلند می شود

می چرخد در اتاق

دراز می کشد کنار زن .

فکر می کند

به روزهایی که لب داشت ...

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم مهر 1389ساعت 23:17  توسط گروس عبدالملکیان  | 

 

 

ملاقات

 

 

بارانی که روزها

بالای شهر ایستاده بود

عاقبت بارید

تو بعدِ سال ها به خانه ام می آمدی...

 

 تکلیفِ رنگ موهات

در چشم هام روشن نبود

تکلیفِ مهربانی ، اندوه ، خشم

             و چیزهای دیگری که در کمد آماده کرده بودم

 تکلیفِ شمع های روی میز

                                 روشن نبود

 

من و تو بارها

زمان را

 در  کافه ها و خیابان ها فراموش کرده بودیم

و حالا زمان داشت

                       از ما انتقام می گرفت

 

در زدی

باز کردم

سلام کردی

اما صدا نداشتی

به آغوشم کشیدی

اما

سایه ات را دیدم

                     که دست هایش توی جیبش بود

 

به اتاق آمدیم

شمع ها را روشن کردم

ولی

هیچ چیز روشن نشد

نور

تاریکی را

           پنهان کرده بود...

   

بعد

بر مبل نشستی

در مبل فرو رفتی

در مبل لرزیدی

در مبل عرق کردی

 

پنهانی،بر گوشه ی تقویم نوشتم:

                                      نهنگی که در ساحل تقلا می کند

                                      برای دیدن هیچ کس نیامده است

 

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه ششم خرداد 1389ساعت 17:22  توسط گروس عبدالملکیان  | 

 

 

 

 

هوا

       که پیرهن پوشیده

هوا

       که میز صبحانه را می چیند

هوا

     که گوش می دهد به شعرهام

 

هوا

     که لب بر لبم می گذارد

هوا

     که داغم می کند

هوا

     که هوایی ام کرده

هوا

     که حواسش نبود،این شعر است

                                           و از پنجره بیرون رفت   .

                                                                       .

                                                                       .     

 

 

                                                             

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1389ساعت 11:53  توسط گروس عبدالملکیان  | 

 

 

قایق کاغذی

 

 

یک جفت کفش

چند جفت جوراب با رنگ های نارنجی و بنفش

یک جفت گوشواره ی آبی

یک جفت ...

 

کشتی نوح است

این چمدان که تو می بندی !

 

بعد

صدای در

از پیراهنم گذشت

از سینه ام گذشت

از دیوار اتاقم گذشت

از محله های قدیمی گذشت

                  و کودکی ام را غمگین کرد.               

کودک بلند شد

و قایق کاغذی اش را بر آب انداخت

او جفت را نمی فهمید

تنها سوار شد

آب ها به آینده می رفتند.

 

همین جا دست بردم به شعر

و زمان را

مثل نخی نازک

بیرون کشیدم از آن

دانه های تسبیح ریختند :

 

                 من                      ...                                تو                  

                                                             کودکی                              ...

 

          ...                      قایق کاغذی                                 

               نوح                                                                            ...            

                                 ...                   آینده           

                                                                               ...

 

تو را

با کودکی ام

بر قایق کاغذی سوار کردم  و

به دوردست فرستادم

بعد با نوح

در انتظار طوفان قدم زدیم

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم بهمن 1388ساعت 18:33  توسط گروس عبدالملکیان  | 

 

 

 

پارانویا

 

از زیر سنگ هم شده پیدایم کن!

دارم کم کم این فیلم را باور می کنم

و این سیاهی لشکر عظیم

عجیب خوب بازی می کنند.

در خیابان ها

کافه ها

کوچه ها

هی جا عوض می کنند و

همین که سر برگردانم

                   صحنه ی بعدی را آماده کرده اند

 

 

از لابلای فصل های نمایش

                               بیرونم بکش

برفی بر پیراهنم نشانده اند

که آب نمی شود

از کلماتی چون خورشید هم استفاده کردم

نشد!

و این آدم برفیِ درون

که هی اسکلت صدایش می کنند

عمق زمستان است در من.

 

اصلا

از عمق تاریک صحنه پیدایم کن!

از پروژکتورهای روز و شب

از سکانس های تکراری زمین، خسته ام!

دریا را تا می کنم

می گذارم زیر سرم

زل می زنم

             به مقوای سیاه چسبیده به آسمان

و با نوار جیرجیرک به خواب می روم

 

نوار را که برگردانند

خروس می خواند.

*

از توی کمد هم شده پیدایم کن!

می ترسم چاقویی در پهلویم فرو کنند

یا گلوله ای در سرم شلیک

و بعد بگویند:

       " خُب،

                نقشت این بود"

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم آذر 1388ساعت 14:20  توسط گروس عبدالملکیان  | 

 

 

 

علفزاز

       با موهای سبزٍ ژولیده در باد

کوه

      با موهای قهوه ایِ یکدست

رودخانه

    با گیره های سرخِ ماهی

                                  بر موهاش

 

هیچکدام را ندیده

حق دارد نمی خواند

                        این پرنده ی کوچک

 

تهران کلاه بزرگی ست

که بر  سر زمین گذاشته ایم

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم مهر 1388ساعت 19:38  توسط گروس عبدالملکیان  | 

 

 اسب ها

                                                                 به سروش ٬سیامک ٬آرش و ماندنی

 

 

ما چند نفر

در کافه ای نشسته ایم

با موهایی سوخته و

سینه ای شلوغ از خیابان های تهران

با پوست هایی از روز

که گهگاه شب شده است

 

ما چند اسب بودیم

که بال نداشتیم

    یال نداشتیم

   چمنزار نداشتیم

ما فقط دویدن بودیم

و با نعل های خاکی اسپورت

ازگلوی گرفته ی کوچه ها بیرون زدیم

 

درخت ها چماق شده بودند

و آنقدر گریه داشتیم

که در آن همه غبار و گاز

اشک های طبیعی بریزیم

 

ما شکستن بودیم

و مشت هایی را که در هوا می چرخاندیم

عاقبت بر میز کوبیدیم

 

و مشت هامان را زیر میز پنهان کردیم

و مشت هامان را توی رختخواب پنهان کردیم

و مشت هامان را در کشوی آشپزخانه پنهان کردیم

و مشت هامان را در جیب هامان پنهان کردیم...

 

باز کن مشتم را !

هرکجای تهران که دست می گذارم

                                   درد می کند

هرکجای روز که بنشینم

                           شب است

هرکجای خاک...

 

 

دلم نیامد بگویم !

این شعر

در همان سطر های اول گلوله خورد

وگرنه تمام نمی شد

 

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفدهم تیر 1388ساعت 19:18  توسط گروس عبدالملکیان  | 



سرریز کرده این پاییز .

برف با لکه های نارنجی

بهار با لکه های زرد


 

فصل ها می گریزند

و خورشید

که هی غروب می کند

                      خرداد را پر از خون کرده.

ما

سراسیمه فرار می کنیم

و کوچه های بن بست

                           که آن قدر زیبا بودند

                            این قدر ترسناکند




+ نوشته شده در  یکشنبه سی و یکم خرداد 1388ساعت 20:54  توسط گروس عبدالملکیان  |